Theobalda, któremu zarzucano nieumiejętność współpracy z armią lądową. Admirał Kinkaid nawiązał ową współpracę, realizując powierzone mu zadanie odzyskania Aleutów. W czerwcu 1943 roku awansował do stopnia wiceadmirała (Vice Admiral), w listopadzie objął dowodzenie VII Flotą na południowo-zachodnim Pacyfiku, zastępując jej pierwszego dowódcę, admirała Arthura S. Carpendera.
Jako dowódca VII Floty współdziałał z generałem MacArthurem w kampanii na Wyspach Admiralicji, następnie na zachodzie Nowej Gwinei oraz na Leyte. Podczas poczwórnej bitwy (23–25 października 1944 roku) dowodził całością sił wsparcia, nakazując kontradmirałowi Jessemu B. Oldendorfowi ścisłą blokadę Cieśniny Surigao, wejścia do zatoki Leyte. Awansowany w kwietniu 1945 roku do stopnia pełnego admirała (Admiral), wspierał operacje amfibijne MacArthura na Filipinach a pod koniec wojny lądowanie wojsk amerykańskich w Chinach i Korei. Był jednym z nielicznych oficerów US Navy, którzy umieli bezkonfliktowo współpracować z MacArthurem oraz jednym z niewielu, którzy dowodzili podczas działań na Pacyfiku zespołami okrętów artyleryjskich, lotniskowców oraz siłami wsparcia desantu. Po zakończeniu wojny dowodził Eastern Sea Frontier oraz Rezerwową Flotą Atlantycką. Przeszedł na emeryturę w 1950 roku, zmarł 22 lata później.