Schronisko turystyczne na Trzech Kopcach – górskie schronisko turystyczne, które znajdowało się w Beskidzie Śląskim, na szczycie Trzech Kopców, na wysokości ok. 1080 m n.p.m. Zniszczone podczas II wojny światowej.
Historia W latach 30. XX wieku na szczycie Trzech Kopców, na gruncie wydzierżawionym od barona Ottona Klobusa, Niemiec Robert Urbanke z Wilkowic wraz z żoną Anielą zbudowali schronisko turystyczne (po pożarze swojego schroniska na Magurce Wilkowickiej). Piętrowy budynek schroniska miał 35 miejsc noclegowych (20 na łóżkach i 15 na siennikach). Zgoda na działalność schroniska została wydana 29 kwietnia 1937 r. W 1938 Koło Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego z Białej wynajęło w schronisku jedną z sal i uruchomiło w niej swoją czwartą stację turystyczną. Żona Roberta Urbanke, Aniela, była przyjaźnie nastawiona do Polaków. Istniejące wcześniej schronisko na Szyndzielni i schronisko na Klimczoku służyły przede wszystkim turystom niemieckim. Dzięki stacji na Trzech Kopcach także polscy turyści znaleźli w tym rejonie bazę dla siebie. Również w czasie okupacji Polacy często tu zaglądali, zwłaszcza gdy po wcieleniu Roberta Urbanke do wojska niemieckiego samodzielnie gospodarzyła tu jego żona.