W momencie wybuchu II wojny światowej przebywał w szpitalu w Bydgoszczy. Nie mogąc wrócić do jednostki, został sanitariuszem w szpitalu polowym. Po aresztowaniu 14 września 1939 został osadzony w obozie przejściowym dla jeńców i ludności cywilnej w bydgoskich koszarach. W dniu 23 października trafił do obozu jenieckiego w Gross Born-Westfalenhoff, następnie do Oflagu II C Woldenberg. Tydzień później przetransportowano do Pasewalku nad Odrą. Ostatecznie wysłano go na roboty przymusowe do Schlepkow w powiecie Prenzlau, gdzie pracował do 1945. Tam poznał przyszłą żonę, Pelagię Wronę, również zesłaną na roboty przymusowe. Ślub wzięli w 1940 za zgodą rodziców i władz niemieckich. W Schlepkow przyszli na świat ich 2 najstarsi synowie.
Po zakończeniu wojny rodzina wróciła do Luzina. Wiosną 1945 Fikus wyjechał do Lęborka, gdzie w czerwcu podjął pracę w Polskich Kolejach Państwowych. Najpierw pracował jako manewrowy, potem konduktor i kierownik oraz kontroler pociągów. W Lęborku pracował do przejścia na emeryturę w 1980. Po znalezieniu pracy i mieszkania przy ul. Kolejarzy 15 sprowadził do Lęborka rodzinę.