Od 1963 do 1966 wykładał kompozycję na konserwatorium we Lwowie, następnie do końca lat 80. XX w. – na konserwatorium w Kijowie. Wśród jego uczniów byli wówczas Jewhen Stankowycz, Iwan Karabyć i Anna Hawryłeć. W 1999 został kierownikiem katedry historii muzyki ukraińskiej w Ukraińskiej Narodowej Akademii Muzycznej. W tym czasie powrócił do wykładów na konserwatorium we Lwowie.
W 1989 przewodniczył jury festiwalu muzycznego Czerwona Ruta. W 2002 został kierownikiem artystycznym festiwalu „Kyiv Muzik Fest”. W latach 2006–2010 był współprzewodniczącym Związku Kompozytorów Ukrainy. Od kwietnia 2011 do 2016 pełnił funkcję kierownika artystycznego Opery Kijowskiej.
Jest pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie (pole nr 13)На Личаківському цвинтарі у Львові поховали композитора Мирослава Скорика..
Posiadał tytuły honorowe Bohatera Ukrainy (nadany w 2008) , Ludowego Artysty Ukraińskiej SRR (1988) i Zasłużonego Działacza Sztuk USRR (1969). Był kawalerem ukraińskiego Orderu „Za zasługi” I, II i III klasy oraz sowieckiego Orderu „Znak Honoru”. W 1987 otrzymał państwową nagrodę im. Tarasa Szewczenki, a w 1968 – nagrodę Komsomołu Ukraińskiej SRR im. Mykoły OstrowśkohoСкорик Мирослав Михайлович..