Eremon () – legendarny zwierzchni król Irlandii z bratem Emerem Finnem w latach 1016-1015 p.n.e., potem samodzielnie w latach 1015-1002 p.n.e. Siódmy syn Mileda (Mila) i jego drugiej żony Scoty, córki Faraona, króla Egiptu.
Według irlandzkich średniowiecznych legend i historycznej tradycji, urodził się w Hiszpanii oraz był jednym z wodzów, którzy wzięli udział w najeździe Milezjan na Irlandię, którzy zdobyli wyspę z rąk Tuatha Dé Danann. Eremon zaś został jednym z pierwszych milezjańskich zwierzchnich królów.
Ith mac Breogan był tym, który pierwszy najechał Irlandię zimowego wieczora, ze szczytu Wieży Breogana w północnej Hiszpanii na terenie Galicji. Íth z dziewięćdziesięcioma wojownikami przybił do Irlandii i wylądował nad „Cuchnącym Brzegiem” koło Headland pod Corcu Duibne. Został jednak zabity przez trzech królów Tuatha Dé Danann, MacCuilla, MacCechta i MacGreine′a. W zemście Milezjanie najechali wyspę pod wodzą Eremona i Emera Finna. Przybili na południowym zachodzie Irlandii. Między najeźdźcami a królami iryjskimi doszło do bitwy pod Sliabh Mis w trzecim dniu po zejściu na ląd. Pierwsze starcie było bez rozstrzygnięcia. W tej bitwie poległa Scota, córka Faraona, żona Mila;