Ok. 1250 roku rozpoczął się spór między Siegfriedem von Runklem i jego ojcem. W wyniku kłótni ojciec Siegfrida opuścił zamek i wybudował inny po drugiej stronie rzeki (zamek Schadeck). Dietrich IV po poślubieniu Anastazji, spadkobierczyni Wied-Isenburg, zapoczątkował linię Wied-Runkel i jednocześnie zwiększył wpływy w regionie. W 1440 roku zlecił budowę kamiennego mostu przez Lahn, lecz z powodu sporów o wpływy z ceł i myta budowa została ukończona dopiero po 1448 roku. W 1595 roku rozpoczął się nowy spór o zamek, tym razem między domami Wied-Isenburg i Wied-Runkel.
Podczas wojny 30-letniej, w 1634 roku Chorwaci pod dowództwem grafa Isolaniego spalili całą miejscowość wraz z zamkiem. W wyniku zniszczeń, w 1642 roku podzamcze zostało przebudowane na dolny zamek. W XVIII wieku zamek często zmieniał załogę i tak w 1719 roku obiekt zajęły wojska hanowerskie, w 1758 roku saksońskie a w 1759 roku francuskie. W 1796 roku Francuzi zostali wyparci z zamku przez wojska księstwa Hesji-Darmstadt. W 1791 roku cesarz podniósł hrabstwo Wied-Runkel do rangi księstwa. W 1824 roku zmarł ostatni członek rodu Wied-Runkel i zamek przejął ród Wied-Neuwied.