Wyświęcony na sufragana litewskiego w 1834, z tytułem biskupa brzeskiego, zachował stanowisko rektora. Należał do głównych organizatorów likwidacji Kościoła unickiego na ziemiach litewskich i białoruskich, opowiadając się za włączeniem jego struktur, wraz z wiernymi, do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Sam przeszedł na prawosławie w 1839, podczas synodu połockiego (którego był jednym z organizatorów), zachowując godność biskupią. W 1840 objął urząd prawosławnego biskupa mińskiego i bobrujskiego. Od 1841 arcybiskup. W 1848 ustąpił z piastowanych godności z powodu choroby. Zamieszkiwał początkowo na folwarku należącym do prawosławnej eparchii mińskiej, następnie w monasterze w Żyrowiczach, a następnie w monasterze w Pożajściu, urządzonym przez władze carskie w dawnym klasztorze kamedułów. Tam też zmarł w 1884.
Przypisy
Bibliografia Антоний (Зубко), архиеп. О Греко-Униатской Церкви в Западном крае России // Сборник статей, изданных Св. Синодом по поводу 50-летия воссоединения с Православной Церковью западно-русских униатов. СПб., 1889. С. 38—76.
Kategoria:Biskupi brzescy Kategoria:Konwertyci na prawosławie z grekokatolicyzmu Kategoria:Biskupi mińscy (prawosławni) Kategoria:Biskupi Kościoła unickiego w Imperium Rosyjskim Kategoria:Urodzeni w 1797 Kategoria:Zmarli w 1884 Kategoria:Zakonnicy Monasteru Żyrowickiego Kategoria:Uczestnicy synodu połockiego