Dość powszechne jest spełnienie przyłożenia przez zawodnika, który wypada poza boisko, ale jeszcze nie dotknął podłoża poza nim. Piłka musi być przyłożona w polu przyłożeń, przy czym linia bramkowa należy do tego pola (często nazywana jest linią pola przyłożeń), zaś linie autowe pola przyłożeń i linia martwej piłki nie należą do niego i kontakt piłki z nimi skutkuje niezaliczeniem przyłożenia. W obydwu odmianach rugby przyłożenie polega na dotknięciu trzymaną w dłoniach piłką pola punktowego drużyny przeciwnej lub klepnięciu z góry leżącej na polu punktowym piłki przy pomocy dłoni, ramienia lub klatki piersiowej. Upuszczenie piłki w polu punktowym skutkuje niezaliczeniem przyłożenia (niezbędny jest kontakt między ciałem zawodnika i piłką). Sędzia interpretuje również, czy przyłożenie piłki było celowe i czy zawodnik panował nad piłką w chwili wykonania próby. Kontakt piłki z podłożem może być dowolnie krótki, gracz może oderwać piłkę od pola przyłożeń natychmiast po dotknięciu nią podłoża, nie skutkuje to nieuznaniem przyłożenia.