Włodzimierz Łoziński, właśc. ŁohazaW. Kalinowska, Na okładkach: II. Włodzimierz Łoziński, [w:] „Kino. Tygodnik ilustrowany” 1938, nr 51 (18 XII), s. 7. (ur. 26 września 1911 w Krynicy-Zdroju, zm. 2 maja 1959 w Kałuszu) – polski aktor teatralny i filmowy.
Życiorys mały|Włodzimierz Łoziński jako Wasylko (z lewej) w filmie Znachor mały|Łoziński (po lewej) w jednej ze scen filmu Dziewczęta z Nowolipek, 1937 Pochodził z mieszkającej na Podkarpaciu rodziny łemkowskiej Dionizego i Katarzyny, a jego prawdziwe nazwisko brzmiało Łohaza. Bratem jego matki był Harasym Gromosiak, działacz łemkowski i jeden z założycieli Związku Walki Zbrojnej w Krynicy. Młodszy brat Włodzimierza, Sławomir został wraz z wujem Harasymem rozstrzelany w 1940 na Wzgórzach Krzesławickich pod KrakowemS. A. Wisłocki, Nacjonalizm ukraiński a Łemkowszczyzna, [w:] „Niepodległość i Pamięć”, nr 20, Warszawa 2004, ss. 83, 86.. Włodzimierz Łohaza ukończył szkołę średnią w Nowym Sączu, następnie Państwowy Instytut Sztuki Teatralnej (PIST) w Warszawie. Po ukończeniu nauki występował na scenach warszawskich teatrów, Kameralnego i Teatru Malickiej. Po raz pierwszy pojawił się na ekranie w 1937, w ekranizacji powieści Znachor zagrał Wasyla, syna Prokopa. W tym czasie zaczął występował jako Włodzimierz Łoziński, gdyż, jak twierdził, nazwisko Łohaza brzmiało jako pseudonim.