13 lipca 1944 Łoziński brał udział w bitwie pod Brodami, w efekcie której oddział został rozbity, a on sam łącznie z większością członków trafił do sowieckiej niewoli.
Od 1945 przebywał w obozie nr 20 NKWD w Stalinogorsku. Następnie trafił do więzienia w Szybotowie, gdzie zajmował się organizacją chóru obozowego oraz pracą w szpitalu. Podczas pobytu w niewoli symulował choroby, aby uniknąć ciężkich robót, oraz opowiadał współwięźniom historie dotyczące przedwojennego kina. Używał w tym czasie nazwiska „Włodzimierz Łagoza”. W sierpniu 1948 został wywieziony do centralnego więzienia w Irkucku, gdzie otrzymał wyrok sześciu lat zsyłki. W ramach przymusowych robót został pracownikiem cegielni nad Angarą, gdzie po pewnym czasie awansował na stanowisko kierownikaJ. Hera, Niepokorni – pokorni. Losy aktorów polskich 1944–1954, [w:] „Pamiętnik Teatralny: Teatr w Polsce Ludowej 1944–1954”, R. LVII, z. 3–4 (227–228), Warszawa 2008, ss. 41–42.. Po odbyciu kary najprawdopodobniej pozostał w IrkuckuA. Arkusz, Polacy internowani w obozie NKWD nr 270 w Borowiczach w latach 1944–1949, [w:] „Pamięć i Sprawiedliwość”, nr 2 (10), 2006, s. 224.. W 1950 po raz drugi wziął ślub, z Polką Eugenią Kozak, a w 1952 parze urodziły się bliźniaki Piotr i Paweł. W 1957 rodzina Łohazów opuściła Irkuck i przeniosła się do Lwowa, a następnie Kałusza.