W chwili wybuchu II wojny światowej pracował w radiostacji „Warszawa II”, gdzie nadawał audycje po niemiecku. W grudniu 1939, po przekroczeniu granicy pod Muszyną, znalazł się na Węgrzech, gdzie redagował skierowane do uchodźców „Wieści Polskie” (luty – kwiecień 1940). W obawie przed aresztowaniem przez Jugosławię i Grecję dotarł do Turcji. W Stambule rozpoczął współpracę z Ministerstwem Prac Kongresowych Rządu Londyńskiego. Następnie przez Egipt i Palestynę w 1941 dotarł do Londynu. Od 1943 pozostawał w kontakcie ze Związkiem Patriotów Polskich oraz z dziennikarzami sowieckimi.

W 1945 powrócił do Polski i został zatrudniony w resorcie spraw zagranicznych. Od czerwca 1945 przygotowywał materiały na konferencję poczdamską. W lipcu 1945 ponownie wyjechał do Londynu jako radca ambasady. We wrześniu 1945 wrócił do centrali MSZ, zaś w listopadzie 1945 wrócił do Londynu na poprzednie stanowisko. Od stycznia 1947 do marca 1955 pełnił funkcję ambasadora Polski w Stanach Zjednoczonych. W tym czasie między innymi reprezentował Polskę na konferencji pokojowej w San Francisco. 1 marca 1955 został dyrektorem Departamentu III MSZ, w kwietniu członkiem Kolegium MSZ. 1 września 1955 otrzymał stopień ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego ad personam. Od 1 stycznia 1956 do 1972 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.