1923-1925 był zastępcą członka KC KPRP (wybrany na II Zjeździe KPRP, w którym uczestniczył jako przedstawiciel Okręgu Zagłębia Dąbrowskiego). Brał udział w III Kongresie Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych (Profinternu) w lipcu 1924 i w V Kongresie Kominternu na przełomie lipca i sierpnia 1924. W październiku 1924 został aresztowany na 4 miesiące. 22 września 1926 został skazany przez warszawski Sąd Okręgowy na 4 lata ciężkiego więzienia, które odsiadywał na Mokotowie.
Po zwolnieniu na mocy amnestii w lipcu 1928 ponownie został sekretarzem KO KPP Poznań-Pomorze, był też członkiem KO PPS-Lewicy w Poznaniu i sekretarzem okręgowym Związku Zawodowego Pracowników Transportowych i Spedycyjnych. 1 listopada 1929 został na krótko aresztowany i zwolniony z braku dowodów, po czym na polecenie KC KPP wyjechał do ZSRR, gdzie pracował w zakładach „Stalmost” i wstąpił do WKP(b) ze stażem partyjnym zaliczonym od 1906. Działał w MOPR i otrzymał rekomendację do Stowarzyszenia Starych Bolszewików. Wkrótce zachorował i zmarł w Moskwie, gdzie został pochowany.
Był dwukrotnie żonaty, miał pięcioro dzieci, w tym syna Tadeusza.
Upamiętnienie Po zakończeniu II wojny światowej jego imię do 2017 nosiła jedna z ulic Poznania, gdy w ramach dekomunizacji jej patrona zmieniono na prof.