Było jednym z wielu państw, na które rozpadła się monarchia tangowska i niejedynym, którego władca przybrał tytuł cesarza (kitańscy władcy z dynastii Liao też to uczynili). Określenie „dynastia” pochodzi od Ouyang Xiu, który w swych pracach historycznych wskazywał na ciągłość mandatu Niebios między dynastią Tang i następnymi „pięcioma dynastiami”, aż do dynastii Song, której był urzędnikiem; legitymizował tym samym jej panowanie. Pozostałe państwa określił jako „królestwa” obniżając tym samym ich ważność.
Zhu Wen kontrolował południową część prowincji Shanxi, ale nie udało mu się zdobyć Taiyuanu, gdzie siedzibę miał jego główny rywal Li Keyong. Ten ostatni, wzmocniony przymierzem z Kitanami, prowadził ciągłą wojnę przeciw państwu Zhu, a po jego śmierci tę samą politykę kontynuował jego syn Li Cunxu. Zhu Wenowi nie udało się ustanowić w pełni stabilnej struktury państwowej; był wrogo nastawiony do tangowskiej arystokracji, która stanowiła podstawę rządów tej dynastii. Między jej przetrzebionymi w wyniku rebelii An Lushana szeregami, a nowymi elitami, często militarnymi (do których należał sam Zhu) panowało ciągłe napięcie i konflikty. W efekcie państwu brakowało warstw rządzących.