Wielu z nich przekazywało je bibliotekom lub innym instytucjom kulturalnym, jednak taki sposób działania powodował częste dzielenie kolekcji na mniejsze części, a niekiedy wręcz gubienie lub świadome niszczenie cennych materiałów.
Pierwszym zorganizowanym ośrodkiem gromadzącym archiwalia i inne materiały dotyczące konkretnej prezydentury było tzw. Skrzydło Pamięci (ang. Memorial Wing), utworzone w 1885 za prywatne pieniądze na terenie posiadłości w stanie Ohio, stanowiącej prywatny dom prezydenta Jamesa Garfielda, zamordowanego w 1881 po zaledwie półrocznej prezydenturze. Inicjatorką powstania ośrodka była wdowa po prezydencie Lucretia Garfield.
W 1939 r. prezydent Franklin Delano Roosevelt zrzekł się prawa własności do archiwów swojej prezydentury na rzecz rządu federalnego. Poprosił Archiwa Narodowe o objęcie kolekcji profesjonalnym zarządem i podarował część swojej posiadłości w stanie Nowy Jork na potrzeby swojej przyszłej biblioteki prezydenckiej. W 1950 kolejny prezydent, Harry Truman, również wyraził chęć utworzenia swojej biblioteki i zainicjował działania zmierzające do ustawowego uregulowania tej kwestii. Efektem tych prac była przyjęta w 1955, już podczas prezydentury Dwighta Eisenhowera, ustawa o bibliotekach prezydenckich (Presidential Libraries Act).