System używa sterowania w pętli otwartej, by zapewnić jak najprostszą budowę.
Nawet z tymi modyfikacjami silnik J-2X jest w założeniu znacznie tańszy i związany z mniejszym ryzykiem niż koncept modyfikacji głównego silnika promów kosmicznych (SSME) do restartu w trakcie lotu, dlatego zrezygnowano ze zmodyfikowanych SSME na rzecz J-2X. Z ramienia NASA powstało biuro J-2X Upper Stage Engine Element Office, zajmujące się tworzeniem silnika. W 2006 zatwierdzono wstępny kosztorys, rozpoczęły się także pierwsze testy.
Jednak w październiku 2010 r. prezydent Barack Obama zawiesił program Constellation, zatem koncepcja silnika J-2X straciła rację bytu. Projektanci i inżynierowie nie zawiesili programu i testy były kontynuowane z myślą o wykorzystaniu J-2X jako układu napędowego wyższych członów nowych ciężkich rakiet nośnych NASA. Według wcześniejszych planów silnik J-2X znalazł zastosowanie w projektowanej ciężkiej rakiecie nośnej SLS, jednakże inżynierowie doszli do wniosku, że silnik J-2X produkuje zbyt duży ciąg, by można go było wykorzystać w sposób bezpieczny dla astronautów i został zastąpiony przez silniki RL-10C.
Parametry techniczne Podstawowe parametry silnika J-2X w porównaniu z poprzednimi silnikami z serii J-2 są następujące: