Natomiast społeczność arabska sprzeciwiła się Rezolucji 181, twierdząc, że narusza ona prawa większości mieszkańców Palestyny. Arabowie spostrzegali plan podziału Palestyny jako niesprawiedliwy, ponieważ oddawał większość terytorium państwa w ręce stanowiącej mniejszość społeczności żydowskiej. W rezultacie, 30 listopada 1947 doszło do wybuchu wojny domowej w Mandacie Palestyny.
Postanowienia rezolucji Biorąc pod uwagę obecną sytuację, Zgromadzenie Ogólne ONZ zdecydowało się potwierdzić swoje poparcie dla starań Rady Bezpieczeństwa ONZ w celu osiągnięcia zawieszenia broni w Palestynie i zaapelowało do wszystkich rządów, organizacji i osób aby współpracowały dla skutecznego osiągnięcia rozejmu. Upoważniono Mediatora Narodów Zjednoczonych w Palestynie, wybranego przez komitet Zgromadzenia Ogólnego składający się z przedstawicieli Chin, Francji, ZSRR, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych do wykonania następujących zadań: Nawiązania dobrych kontaktów z władzami lokalnymi i przywódcami społeczności w Palestynie w celu: przeprowadzenia niezbędnych działań na rzecz zapewnienia bezpieczeństwa i dobrobytu ludności Palestyny; zapewnienia ochrony świętych miejsc, budynków sakralnych i miejsc religijnych w Palestynie; promowania pokojowego rozwiązania sytuacji w Palestynie; Współpracy z Komisją Palestyny, powołaną przez