Wydał monografię poświęconą historii przedstawicielstwa Patriarchatu Serbskiego w Moskwie.
W czerwcu 1936 otrzymał nominację na biskupa morawickiego, wikariusza archieparchii belgradzko-karłowickiej. W jego chirotoni biskupiej, jaka odbyła się 4 października 1936 w Karłowicach, jako konsekratorzy udział wzięli patriarcha serbski Barnaba, metropolita zagrzebski Dosyteusz, zwierzchnik Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji metropolita Anastazy, biskup backi Ireneusz, sremski Sawa i bostoński Makary (Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji).
Uczestniczył w organizowanych przez Serbski Kościół Prawosławny protestach przeciw podpisaniu konkordatu. Brał udział w zatrzymanej i brutalnie rozpędzonej przez żandarmerię procesji w intencji wyzdrowienia patriarchy Barnaby, która stanowiła zarazem część kampanii antykonkordatowej, w dniu 19 lipca 1937 w Belgradzie.
4 września 1938 przeniesiony na katedrę ochrydzko-bitolską, zaś w grudniu 1939 – na katedrę banjalucką.