23 lutego 1908 roku przyjął święcenia kapłańskie. W tym samym roku uczęszczał na wykłady na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, po czym wyjechał na misję do Brazylii, gdzie przebywał do 1924 roku.
W Brazylii prowadził działalność duszpasterską wśród Polonii w Kurytybie (1909–1911 i 1922–1924), Ponta Grossa (1912), Cruz Machado (1912–1920), Santa Bárbara d’Oeste (1920–1922). Brał m.in. udział w tworzeniu Narodowego Związku Polaków w Brazylii, był inicjatorem budowy kościołów i otwarcia polskich szkół elementarnych w Sant’Ana i Cruz Machado. Następnie pełnił funkcję rektora kościoła, kontynuował wydawanie Gazety Polskiej oraz zorganizował szkołę średnią w Kurytybie.
Powrócił do Polski w 1924 roku. Osiadł w Górnej Grupie w domu zakonnym, gdzie zajął się redakcją pisma „Skarb Rodziny” oraz wydaniem nowego miesięcznika „Nasz Misjonarz”. Pełnił również funkcję spirytuała braci zakonnych i radcy domowego.
We wrześniu 1928 roku został wiceregionałem polskiej regii Księży Werbistów. Rok później otrzymał nominację na rektora nowego domu misyjnego w Bruczkowie, gdzie erygowano niższe seminarium duchowne, w którym udzielał lekcji języka polskiego, historii, rysunków i kaligrafii. W latach 1933–1936 był rektorem domu zakonnego w Górnej Grupie, a od 1939 w Rybniku.