24 sierpnia 1939 zmobilizowany do macierzystego 32 pp. Brał udział w obronie Twierdzy Modlin. Po kapitulacji 29 września 1939 wzięty do niewoli niemieckiej i osadzony w Działdowie. Zwolniony 16 października na podstawie umowy kapitulacyjnej. Wrócił do Ciechanowa, skąd po pierwszych aresztowaniach oficerów w listopadzie 1939 wyjechał do Warszawy. Nawiązał kontakty z działaczami ruchu ludowego, w szczególności z płk. Alojzym Horakiem. Współpracował z nim do końca 1942 jako członek Komendy ZWZ ds. organizacyjnych. W kwietniu 1942 przeszedł do Batalionów Chłopskich i otrzymał nominację na komendanta II Okręgu Warszawa Województwo BCh. Był przeciwnikiem scalenia BCh z Armią Krajową. W 1944 został odwołany z zajmowanej funkcji i przeniesiony do pracy w dziale wychowawczym. W czasie powstania warszawskiego był członkiem władz „Rocha”. Po upadku powstania opuścił Warszawę z ludnością cywilną i przebywał pod Grójcem. W październiku 1944 wziął udział w naradzie działaczy „Rocha” oraz BCh szczebla centralnego. Organizował pomoc dla ewakuowanych z Warszawy. Został kierownikiem politycznym SL „Roch” w Podokręgu „Wkra”. W BCh w stopniu kapitana.