Prowincja Matki Bożej Anielskiej Zakonu Braci Mniejszych w Krakowie − jedna z pięciu aktualnie istniejących prowincji Zakonu Braci Mniejszych − franciszkanów − w Polsce.
Historia W 1621 przybył do Polski franciszkanin Aleksander z Padwy. Zakonnik ten był komisarzem apostolskim wysłanym do Krakowa przez papieża Grzegorza XV, w celu zaszczepienia ducha ściślejszej obserwancji. Podczas kapituły w klasztorze w Zakliczynie nad Dunajcem 3 czerwca 1623 zapoczątkowane zostały dwie kustodie. W 1639 papież Urban VIII podniósł je do rangi prowincji. Do prowincji małopolskiej pw. Matki Bożej Anielskiej należały pierwotnie konwenty w Gliwicach, Zakliczynie i Wieliczce.
Prowincja ucierpiała podczas potopu szwedzkiego w latach 1655–1660. W Krakowie został spalony klasztor na Garbarach, żołnierze Jerzego Rakoczego wymordowali reformatów w klasztorach w Przemyślu, Stopnicy i Solcu. Stopniowo przyjmowano nowe placówki, zakładano nowe fundacje: na Górze św. Anny (wówczas poza granicami Polski, rok 1655), w Lublinie, Sandomierzu, Zamościu, Pińczowie, Kętach i Jarosławiu. Na początku XVIII w. w 17 klasztorach prowincji małopolskiej mieszkało około 300 zakonników. W 1745 prowincja miała już 484 zakonników w 22 klasztorach. Nowe domy zakonne otwarto w: Rzeszowie, Rawie Ruskiej, Sądowej Wiszni, Chełmie i Pilicy.