W listopadzie 1928 po rozłamie w PPS opowiedział się za frakcją piłsudczykowską. 1933-1938 przewodniczący Zarządu Głównego Centralnego Związku Robotników Przemysłu Budowlanego, którego członkiem był od 1928. W październiku 1936 został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami, jednak 4 kwietnia 1938 cofnięto mu to oznaczenie po ujawnieniu przez Komisariat Rządu na m. st. Warszawę wcześniejszych powiązań Martynowicza z partią komunistyczną. Podczas okupacji pracował w firmach budowlanych w Warszawie. 14 sierpnia 1944 został aresztowany przez Niemców i wywieziony na przymusowe roboty do Austrii.
Wrócił do Polski w lipcu 1945 i pracował w Warszawie w Społecznym Przedsiębiorstwie Budowlanym i Spółdzielni Pracy "Skała". Od 1945 członek PPS, a od grudnia 1948 PZPR. 1958 przeszedł na emeryturę. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
Bibliografia Polski Słownik Biograficzny, t. XX, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk 1975.
Kategoria:Członkowie Polskiej Partii Socjalistycznej (1944–1948) Kategoria:Członkowie Związku Zawodowego Robotników i Robotnic Przemysłu