Około 1803 stworzono plan zakładający wytyczenie placu na planie kwadratu, z którego środkowych partii pierzei wychodziły ulice: Fryderykowska (w kierunku Starego Miasta), do Kundorfu i Jeżyc, na Plac Wilhelmowski (Wolności) oraz ku Świętemu Marcinowi. Do 1806 stanęło tu zaledwie kilka budynków. W Połowie XIX wieku funkcja placu uległa zmianie, obsadzono go drzewami, a parterową zabudowę zamieniono na kamienice w stylu włoskiego renesansu. W końcu XIX wieku plac nabrał charakteru reprezentacyjnego - stworzono wówczas klomby, postawiono fontannę Perseusza, (pochodząca z niej rzeźba Andromedy i Perseusza obecnie znajduje się w Parku Wilsona).
W czasie działań wojennych w czasie II wojny światowej zabudowa placu i części przyległych ulic (Libelta, 3 Maja) uległa poważnemu zniszczeniu. Po zakończeniu wojny, zbudowano w latach 1952-1957, w miejsce zniszczonych kamienic, budynki utrzymane w stylistyce socrealizmu (planowano tu wówczas, na narożniku ul. Mielżyńskiego, stworzyć zajezdnię autobusową, do czego nie doszłoJakub Głaz, Wyłapać białe kruki. Rozmowa z Tobiaszem Wichnowskim, szefem archiwum Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Poznania, w: IKS Poznański Informator Kulturalny, Sportowy i Turystyczny nr 1(303)/2017, s.41, ISSN 1231-9139). Projektantami byli Zygmunt Łomski, Adam Hahn i Danuta Hahn.