Bank Włoch (wł. Banca d’Italia, ang. Bank of Italy) – bank centralny Republiki Włoskiej, założony w 1893 poprzez fuzję trzech banków: Banca Toscana de Crédito, Banca Nazionale Sarda i Banca Nazionale del Regno d’Italia. Siedziba banku znajduje się w neorenesansowym XIX-wiecznym budynku Palazzo Koch w Rzymie. Wraz z przyjęciem 1 stycznia 1999 przez włoski rząd waluty euro, Banca D'Italia należy do Eurosystemu składającego się z Europejskiego Banku Centralnego oraz banków centralnych państw, które należą do ESBC
Od 1 listopada 2011 prezesem Banku Włoch jest Ignazio Visco.
Funkcje Do kluczowych zmian w funkcjonowaniu włoskiego banku centralnego doszło wraz z przyjęciem 1 stycznia 1999 przez włoski rząd waluty euro.
Głównymi zadaniam należącymi do Banca d'Italia jest zapewnienie stabilności monetarnej i stabilności finansowej, dbanie o trwały rozwój gospodarki Włoch oraz uczestniczenie w decyzjach dotyczących jednolitej polityki pieniężnej w strefie euro. Banca d'Italia jest członkiem Europejskiego Systemu Banków Centralnych i uczestniczy w tworzeniu tzw. trzeciego etapu unii gospodarczo i walutowej, wchodząc w skład Eurosystemu.