mały|200px| Trzynastochórowa lutnia barokowa
Lutnia barokowa – termin odnoszący się do instrumentów lutniowych epoki baroku takich jak: niemiecka lutnia barokowa, francuska lutnia barokowa, arcylutnia, teorban, gallichon. Charakteryzują się one większą, niż lutnie z poprzednich epok liczbą chórów (par strun), oraz często podwójną, lub rozbudowaną główką. Lutnia barokowa, służąca pierwotnie do wykonywania repertuaru solowego, została pod koniec epoki zdegradowana do instrumentu niemal wyłącznie akompaniatorskiego (realizującego technikę basso continuo) i z czasem zastąpiona instrumentami klawiszowymi.
Historia i budowa Pod koniec epoki renesansu dokonały się znaczne zmiany w budowie lutni. Wraz z rozwojem repertuaru muzycznego potrzebowano instrumentów o coraz większej skali. Systematycznie zwiększano liczbę chórów z 6 - 8 w klasycznej lutni renesansowej, aż do 13 (w lutniach większa liczba chórów była rzadko spotykana, barokowe teorbany posiadały jednak zwykle 14-19 pojedynczych chórów). W zależności od liczby strun burdonowych najczęściej spotykane lutnie barokowe, to: Lutnia 10-chórowa stanowiła formę przejściową pomiędzy lutnią renesansową a barokową i była podstawą do strojeń przejściowych. Lutnia 11-chórowa (tzw.