232–233..
Zapoczątkowany przez Pierre’a Vellasa ruch stawia przed sobą trzy główne cele: intelektualny i administracyjny potencjał uniwersytetów powinien być użyty dla dalszego kształcenia ludzi starszych uniwersytet trzeciego wieku powinien być instytucją prowadzącą badania gerontologiczne w interesie ludzi starszych jego rolą społeczną powinno być umożliwianie wymiany kulturalnej między generacjami oraz udział w prewencji geriatrycznej.
Uniwersytety trzeciego wieku osadzone w Centrach Dalszego Kształcenia mogły łatwiej kontynuować swoją działalność ze względu na zabezpieczenie personalne i materialne i dlatego UTW miały mocne postawy do instytucjonalizacjiZahn L., Die akademische Seniorenbildung. Eine historische Bilanz in methodisch-didaktischer Abricht, Weinheim: Deutscher Studien Verlag, 1993, s. 352..
Pierwszy uniwersytet trzeciego wieku miał cechy modelu francuskiego: wysoki poziom działalności dydaktycznej i naukowo-badawczej zróżnicowanie form organizacyjnych od pełnej integracji z uczelnią przez ścisłą współpracę z uczelnią, do niezależnościHalicki J., Informator Sekcji UTW przy PTG, 1999/2000, Warszawa 2001, s. 4..