Feliks Kaczanowski (ur. 27 maja 1904 w Krakowie, zm. 7 września 1976 w Pruszkowie-Tworkach) – polski lekarz psychiatra, biegły sądowy ds. psychiatrii, wiceprezes Polskiego Czerwonego Krzyża w latach 1945–1948.

Życiorys Urodził się w rodzinie posła na sejm Kazimierza Kaczanowskiego herbu Ostoja, redaktora naczelnego czasopisma „Robotnik”. Był absolwentem Wydziału Lekarskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, po którego ukończeniu został skierowany na staż lekarski w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach koło Pruszkowa. Po jego odbyciu związał z tą placówką resztę swojego życia, pracował tam przez czterdzieści cztery lata, z czego przez trzydzieści dwa jako dyrektor placówki. Podczas studiów działał w ZNMS „Życie”, później był członkiem Komitetu Dzielnicowego (KD) PPS Warszawa-Śródmieście. Podczas II wojny światowej należał do Socjalistycznej Organizacji Bojowej, RPPS i Armii Krajowej (był lekarzem batalionu AK w Pruszkowie), aktywnie angażował się w pomoc ludności żydowskiej – ukrywał w szpitalu dzieci i dorosłych, za co po wyzwoleniu został odznaczony Medalem Jerzego przez brytyjskiego króla Jerzego VI. W 1944 po upadku Powstania Warszawskiego pomagał w organizowaniu ucieczek z Dulagu 121 w Pruszkowie.