Obóz w Beauregard (ros. Лагерь Боригар) – sowiecki obóz przejściowy dla obywateli ZSRR we Francji po zakończeniu II wojny światowej.
Pod koniec 1944 r. na terytorium Francji znajdowało się ponad 120 tys. obywateli ZSRR – „wschodnich” robotników przymusowych (ostarbeiterów), jeńców wojennych z kolaboracyjnych oddziałów wojskowych w służbie niemieckiej, ale także b. partyzantów (maquis), którzy najczęściej byli dezerterami z wojsk niemieckich. Początkowo zgromadzono ich wraz z innymi uchodźcami w obozach przejściowych dla tzw. dipisów (). Po konferencji jałtańskiej w I poł. lutego 1945 r., na której przywódcy Wielkiej Brytanii, USA i ZSRR podjęli decyzję o przeprowadzeniu repatriacji obywateli sowieckich, zaczęto ich rejestrować i przenosić do specjalnie dla nich przeznaczonych obozów. Ze strony sowieckiej miał się tym zająć Zarząd Pełnomocnika Rady Komisarzy Ludowych ZSRR ds. Repatriacji Obywateli ZSRR z Niemiec i Krajów Okupowanych, na czele którego stanął gen. płk Filip I. Golikow. Jego przedstawicielem we Francji był gen. mjr Wasilij N. Dragun.