Jan Baryła (ur. 11 września 1881 w Kole, rozstrzelany 28 maja 1942 w lasach koło Magdalenki) – działacz niepodległościowy, SDKPiL, KPP, PPR i związków zawodowych.
Życiorys Syn Macieja – robotnika, i Małgorzaty. Z zawodu szewc, w 1902 wstąpił do SDKPiL, organizator wielu strajków robotniczych w Łodzi. Uczestnik rewolucji 1905. Organizował komórki związkowe i Kasy Chorych. 1911–1912 członek Zarządu SDKPiL dzielnicy Powązki, następnie Komitetu Warszawskiego SDKPiL. 1915–1917 przebywał na zesłaniu w guberni jenisejskiej. Po rewolucji lutowej działał w Mohylewie i Mińsku, gdzie współtworzył Zjednoczenie Socjalistyczne Polskie (ZSP). Członek Zarządu ZSP, współpracownik jego pisma „Prawda”. Współpracował z Socjaldemokratyczną Partią Robotniczą Rosji (SDPRR). Referent Wydziału Wygnańczego w Komisariacie do Spraw Polskich przy Komisariacie do Spraw Narodowościowych Okręgu i Frontu Zachodniego w Mińsku.