W tym samym dniu zatwierdzono plan operacji Dziesięć Plag, której nazwa nawiązywała do biblijnych dziesięciu plag, którymi Bóg ukarał Egipcjan, zmuszając ich do wypuszczenia z niewoli Izraelczyków. Nazwę zmieniono jednak na operację Jo’aw, na cześć Jicchaka Dubno (pseudonim „Jo’aw”), który zginął 21 maja 1948 dowodząc obroną kibucu Negba. Wstępny zarys planu przygotowano w połowie sierpnia, natomiast uściślanie szczegółów zajęło cały wrzesień. Opracowany plan był niezwykle ambitny i zakładał całkowite usunięcie wojsk egipskich z Palestyny. Cel ten zamierzano osiągnąć na drodze kolejnych etapów. Rejon przyszłego pola bitwy podzielono na dwa obszary: (1) obszar decydującego starcia i przełamania egipskich linii obronnych, i (2) obszar prowadzonych działań dywersyjnych w celu zablokowania stacjonujących tam jednostek egipskich. Operację miało rozpocząć natarcie Brygady Giwati z zadaniem wbicia się klinem w egipskie linie pomiędzy wioskami Irak al-Manszija a Bajt Dżibrin. Uderzenie to miało przeciąć egipskie linie komunikacyjne przebiegające z zachodu na wschód. Tymczasem Brygada Jiftach otrzymała zadanie prowadzenia działań dywersyjnych w rejonie al-Majdal, gdzie znajdowało się główne egipskie dowództwo.