Getto w Kostopolu – getto dla ludności żydowskiej zorganizowane przez okupacyjne władze hitlerowskie w czasach II wojny światowej w mieście Kostopol na Wołyniu.
Od początku okupacji niemieckiej w 1941 Żydzi zostali poddani różnym represjom – nakazano im nosić opaski z Gwiazdą Dawida, zmuszano do nieodpłatnego wykonywania ciężkich prac. Nie mogli opuszczać miejscowości, byli bici i okradani przez policjantów ukraińskich z miejscowego posterunku. Jeszcze przed założeniem getta w mieście miał miejsce pogrom, w którym zabito 2 (lub 6Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, s.468) ludzi. 15 lipca 1941 grupa marszowa OUN-B wraz z Niemcami zamordowała około 150 osób z miejscowej inteligencji, w tym około 100 Żydów i 50 Polaków. Ofiary pochowano w okolicy stadionu sportowego. 16 sierpnia 1941 oddział SD z Równego rozstrzelał 480 Żydów, głównie mężczyzn.
Getto w Kostopolu powstało 5 października 1941 na ulicy Lenina. Zamieszkało w nim 4 tys. Żydów z Kostopola i ok. 500 z okolicznych wsi. Gettem administrował Judenrat. Żydzi uznani przez Niemców za „pożytecznych”, członkowie Judenratu i żydowskiej policji mieszkali w miejscu getta, które dawało możliwość kontaktu z ludnością nieżydowską i uzyskiwania od niej pożywienia.