Mimo że Szanawazow nigdy nie zdobył mistrzostwa kraju (w 1987 i 1988 był wicemistrzem), to on został powołany w 1988 roku do reprezentacji ZSRR na igrzyska olimpijskie w Seulu. Wywalczył tam srebrny medal, stoczywszy w turnieju wagi półciężkiej następujące pojedynki: I runda: Patrick Lihanda (Uganda) 3:2 II runda: Markus Bott (RFN) 5:0 ćwierćfinał: Andrea Magi (Włochy) 5:0 półfinał: Damir Škaro (Jugosławia) walkower finał: Andrew Maynard (USA) 0:5
W 1989 roku w Moskwie po raz drugi wystąpił na mistrzostwach świata. Dotarł do półfinału, w którym przegrał z utytułowanym Henrym Maske. Niecałe dwa miesiące później obaj bokserzy zmierzyli się ponownie w finale międzynarodowego turnieju w Manili − również tym razem lepszy był Niemiec. Była to ostatnia walka Szanawazowa w amatorskiej karierze.
Boks zawodowy Wraz z nastaniem pieriestrojki radzieccy pięściarze otrzymali możliwość przechodzenia na zawodowstwo. Skorzystał z tego Szanawazow, który z początkiem 1990 roku rozpoczął profesjonalną karierę. W swoim debiucie, w kwietniu 1990 roku we Francji przegrał przez decyzję z innym olimpijczykiem z Seulu, Kongijczykiem Rundem Kaniką. Nie odniósł sukcesu również w swoich dwóch kolejnych walkach, w których został znokautowany przez Siergieja Koboziewa.