Samoloty zostały przebudowane do wersji znanej jako Sea Hurricane Mk I, jedyną znaczącą różnicą było dodanie mechanizmów potrzebnych do ich użycia na katapulcie. Tak zmodyfikowane samoloty znane były jako „Hurricat” lub „Catafighter”. W późniejszym czasie powstały jeszcze wersje: Mk IA już specjalnie zbudowana do użycia na CAM-ach (50 samolotów) i Mk IB z innym silnikiem (300 nowych samolotów i 25 przebudowanych z wersji Mk IA).
Piloci przeznaczeni na CAM-y przechodzili dodatkowe szkolenie w bazach RAF-u Farnborough i Gosport. Szkolenie zazwyczaj ograniczone było do jednego lub dwóch próbnych katapultowań. Każdy pilot miał odbyć tylko dwie podróże tam i z powrotem. Dowództwo Royal Navy naciskało, aby piloci byli na stałe przypisani do swoich statków, czemu jednak sprzeciwił się RAF. Argumentowano, iż w czasie trwających do 19 tygodni dwóch transatlantyckich podróży, pozbawieni możliwości latania piloci będą tracili nabyte umiejętności. Na każdym CAM-ie płynęło do trzech pilotów. Jeżeli na statku był więcej niż jeden pilot, to w trakcie dnia każdy z nich siedział w kabinie samolotu w dwugodzinnych zmianach, czekając na ewentualne katapultowanie.