Znana z wybuchowego charakteru Paulina Strauss, żona kompozytora, została w Intermezzu sportretowana jako Christine, Storch to autokarykatura Straussa, pierwowzorem Barona Lummera był pewien młody wydrwigrosz, który swego czasu próbował wykorzystać znajomość z Pauliną, Mitze [Kicia] Maier to Mitze Mücke, dama znana Wiedniowi z nie najlepszego prowadzenia się.
Opera zaskoczyła publiczność wykorzystaniem osobistego życia artysty na scenie, lecz została przyjęta dobrze. Pierwszą wykonawczynią partii Christiny była Lotte Lehmann, pierwszym zaś Storchem - Joseph Correck. W krótkim czasie Intermezzo wystawiono na kolejnych scenach: w Berlinie (1925), Monachium (1926), Wiedniu (1927). Po przerwie wojennej opera trafiła również do Nowego Jorku (1963), Rzymu (1964), Glyndebourne (1974, 1983).
Sławnymi wykonawczyniami partii Christiny były m.in. Elisabeth Söderström, Lucia Popp, Felicity Lott i Hanny Steffek, a w roli jej męża występowali m.in. Dietrich Fischer-Dieskau, Hermann Prey i Renato Capecchi.
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Opery Richarda Straussa