Dla Degasa obraz ten posłużył jako inspiracja do sporządzenia przez niego portretu tancerki Eugénie Fiocre, występującej w balecie La Source Léo Delibes’a i Ludwiga Minkusa. Tytuł obrazu wprawił jednak niektórych krytyków w zakłopotanie. Philip Hamerton, pisząc w londyńskim tygodniku The Saturday Review of politics, literature, science, and art z 1 czerwca 1867 zauważył: W "Symfonii w bieli nr 3" pędzla Pana Whistlera jest wiele wykwintnych odcieni kolorów, ale nie jest to dokładnie symfonia w bieli. Jedna z pań ma żółtawą suknię i brązowe włosy z kawałkiem niebieskiej wstążki, w ręce trzyma czerwony wachlarz; są tam też kwiaty i zielone liście. Na białej kanapie leży dziewczyna ubrana na biało ale nawet ona ma rudawe włosy; [ich] karnacje są oczywiście w cielistym kolorze. Whistler zareagował agresywnie na krytykę. Napisał list do wydawcy, którego gazeta nie opublikowała, ale który umieścił sam Whistler w napisanej przez siebie książce The Gentle Art of Making Enemies (Subtelna sztuka robienia sobie wrogów: Jak to miło, że takie kompletne bzdury nieuchronnie poszłyby do druku!...Mój Boże!