Cechą charakterystyczną dla tego regionu było zdobienie chałup, które polegało na malowaniu uszczelnień pomiędzy belkami zrębu na niebiesko, co jest ewenementem na skalę europejską. Prawdopodobną przyczyną takich praktyk były lepsze właściwości antyseptyczne koloru ultramaryny niż koloru białego. Pod względem funkcjonalnym budynku przeważał układ dwutraktowy, z częścią mieszkalną z jednej strony oraz gospodarczą z drugiej.
Architektura murowana Pierwsze lata XX wieku thumb|244px|Jeden z domów nawiązujący do stylu dworkowego Domy murowane nawiązujących formą do swoich drewnianych poprzedników, pojawiają się w pierwszej dekadzie XX wieku. Wznoszone na rzucie wydłużonego prostokąta, najczęściej parterowe, na wysokiej, odcinającej się podmurówce, w której znajdowała się piwnica. Zabieg ten wynika z ukształtowania terenu oraz właściwościami hydrologicznymi gruntów, takich jak wysoki poziom wód gruntowych oraz tworzenie się w okresie zwiększonych opadów cieków podziemnych. Do wejścia prowadziły strome schody, zwieńczone niewielkim balkonikiem przed samymi drzwiami. Budowane z cegły, wykończona tynkiem malowanym na biało, natomiast dwuspadowy dach kryto dachówką ceramiczną.