Początkowo „Szaniec” ukazywał się jako tygodnik, ale ze względu na ciężkie warunki okupacyjne ograniczono jego wydawanie i w marcu 1941 roku pismo zmieniło swoją częstotliwość na dwutygodnik. Do upadku powstania warszawskiego ukazało się co najmniej 156 numerów. W poszczególnych latach wydano następującą liczbę numerów: 1940 r. – 37, 1941 r. – 25, 1942 r. – 17, 1943 r. – 15, 1944 r. (do wybuchu powstania warszawskiego) – ponad 16. Pierwsze egzemplarze „Szańca” oznaczano numerem pojedynczym, a od 1941 r. numerem kolejnym w roku, łamanym przez numer pisma od początku. Jego nakład systematycznie wzrastał – od 5 tys. egzemplarzy w 1941 r. do 15 tys. przed wybuchem powstania warszawskiego.
W dniu 6 II 1943 r. Niemcy zlikwidowali podziemną drukarnię „Szańca” mieszczącą się przy ul. Długiej 44/46. W trakcie tej akcji - po całodniowym oblężeniu - zginęła cała wojskowa ochrona drukarni wraz z jej pracownicami.