Następnie czterokrotnie je obronił, w tym przeciwko innej wielkiej gwieździe ówczesnego pięściarstwa, mistrzowi wagi półciężkiej, Georges’owi Carpentierowi. Dempsey zdominował swą kategorię wagową do tego stopnia, że znalezienie mu w Ameryce godnego rywala sprawiało wielkie trudności, a jedyny bokser, który zasługiwał jeszcze na to miano − Harry Wills, był pomijany ze względu na czarny kolor skóry. Z tego powodu promotor Tex Rickard postanowił sięgnąć po pięściarza spoza USA. Wybór padł na Argentyńczyka Luisa Ángela Firpo. thumb|Firpo Niespełna 29-letni Firpo był uznawany, podobnie jak Dempsey, za jednego z najmocniej uderzających bokserów swojej epoki. Był zawodowym mistrzem Ameryki Południowej, niepokonanym w 20 ostatnich walkach, z których 18 zakończył przez nokaut. Na swoim koncie miał zwycięstwa m.in. nad Willardem i byłym pretendentem do tytułu, Billem Brennanem. Był mniej doświadczony (bilans walk: 25-2-0) i znacznie słabiej wyszkolony technicznie od Dempseya, ale miał nad nim przewagę siły i warunków fizycznych − był 10 kg cięższy i 4 cm wyższy (ważąc blisko 100 kg i mierząc 189 cm, był jednym z większych pięściarzy swoich czasów).