Potwierdzono większe stężenie mRNA wisfatyny w tłuszczu trzewnym u osób o większym BMI, natomiast w przypadku tkanki tłuszczowej podskórnej znaleziono zależność odwrotną. Co więcej, pokazano negatywny związek mRNA wisfatyny w tłuszczu podskórnym z markerami stanu zapalnego, jak TNFα czy CD68. Zespół Zahorskiej-Markiewicz porównał osoczowe stężenia związku u kobiet cierpiących na otyłość oraz o prawidłowej masie ciała. Wykazano większe stężenie wisfatyny w tej pierwszej grupie, jak również korelację pomiędzy stężeniem wisfatyny i insuliny. Natomiast u kobiet o prawidłowej masie ciała stężenie wisfatyny korelowało ze stężeniem glukozy. Otrzymany wynik badacze interpretują jako wynik próby przeciwdziałania przez organizm podwyższonym stężeniom cukru we krwi. Kolejne badania pozwoliły stwierdzić u wisfatyny funkcję fosforybozylotransferazy nikotynamidu (, NAMPT).
Obecnie wisfatyna zaliczana jest do czynników prozapalnych. Wedle Ahmeda i innych podwyższone stężenie związku występuje w przypadku pacjentów z cukrzycą i chorobą serca, cechującymi się również wysokimi stężeniami glukozy na czczo, CRP, trójglicerydów, mikroalbumin, cholesterolu.