Znała języki obce: francuski, waloński i niemiecki. Jesienią 1946 roku wróciła z rodziną do Polski i zamieszkała w Lewinie Kłodzkim, gdzie ojciec pracował najpierw jako komendant milicji, a później jako zwrotnicowy na kolei, a matka była bufetową w restauracji. thumb|left|Rodzinny dom Villas w Lewinie Kłodzkim (2005) We wczesnej młodości uczyła się gry na skrzypcach, fortepianie i puzonie. Już wtedy wyróżniała się oryginalnym stylem ubioru i nietuzinkowym sposobem bycia. Należała do ogniska muzycznego prowadzonego przez Zygmunta Pepela i pobierała lekcje baletu. W 1956 roku podjęła naukę śpiewu solowego w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej w Szczecinie. Po roku przeniosła się do Wrocławia, gdzie przez dwa lata była uczennicą prof. Giseli Posch, a następnie do Warszawy, gdzie pobierała lekcje śpiewu klasycznego u prof. Eugenii Klopek-Falkowskiej. Śpiewała w szkolnym chórze. Jej warunki głosowe zapowiadały karierę operową, z której jednak zrezygnowała, chcąc występować na estradzie. W 1960 roku zakończyła edukację w szkole muzycznej, nie zdając egzaminów do czwartej klasy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Violetta Villas · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.