W 1966 roku, na osobistą prośbę szefa Olympii Bruno Cocquatrixa, znalazła się w gronie artystów polskiego programu rewiowego Grand Musicall de Varsovie. Premiera programu odbyła się 26 lipca 1966 roku, Villas śpiewała m.in. „Ave Maria no morro” i „Hiroshima, mon amour”. Koncert jest znany przede wszystkim z epizodu z kryształowym żyrandolem zawieszonym pod sufitem Olympii, który – według wielu źródeł – drżał podczas występu artystki. Ten właśnie fakt stał się inspiracją znanej recenzji mówiącej o „głosie ery atomowej”. Otrzymała recenzje doceniające walor jej głosu i interpretacji pieśni. Również w 1966 roku zagrała w drugim odcinku serialu Klub profesora Tutki.
Podczas pobytu w Paryżu przyjęła propozycję zagrania koncertów dla Polonii w USA i Kanadzie oraz nawiązała współpracę z Frederikiem Apcarem, na którego zaproszenie wyjechała do Las Vegas. Od grudnia 1966 roku przez trzy sezony występowała w rewii Casino de Paris, początkowo jako „druga gwiazda” u boku Line Renaud, a następnie jako główna artystka wieczoru. Śpiewała piosenki, arie operetkowe i operowe w dziewięciu językach, a w swoim pierwszym programie wykonywała m.in. numery: „Under Paris Skies”, „O sole mio”, „Granadę”, „Libiamo ne’ lieti calici” i „Strangers in the Night”. Występowała m.in.