na tym stanowisku walczył po napaści Niemiec na ZSRR.

W sierpniu 1941 odwołano go z frontu, powierzając mu funkcję komendanta Tambowskiej Wojskowej Szkoły Lotniczej. Od lutego 1943 dowodził 292 Dywizją Lotnictwa Szturmowego, która uczestniczyła w bitwie pod Kurskiem, w walkach na wschodniej Ukrainie oraz podczas forsowania Dniepru, działając w pasie Frontu Woroneskiego, Frontu Stepowego i 2 Frontu Ukraińskiego. W lutym 1944 dowodzona przez niego dywizja otrzymała miano gwardyjskiej i została przemianowana na 9 Gwardyjską Dywizję Lotnictwa Szturmowego. Zimą 1944 dywizja ta uczestniczyła w operacji korsuńsko-szewczenkowskiej, a latem – w operacji lwowsko-sandomierskiej.

W listopadzie 1944 został przeniesiony do służby w Wojsku Polskim, gdzie po mianowaniu na stopień generała brygady powierzono mu dowodzenie 1 Mieszanym Korpusem Lotniczym. Kierował przebazowaniem poszczególnych jego dywizji na terytorium Polski i szkoleniem korpusu oraz dowodził nim w operacji berlińskiej.

Okres powojenny 15 lipca 1945, po rozwiązaniu dowództwa 1 Mieszanego Korpusu Lotniczego, powrócił do Związku Radzieckiego i objął stanowisko dowódcy 4 Korpusu Lotnictwa Szturmowego.