powodem jego odwołania (mimo odnoszonych sukcesów w doprowadzaniu do konwersji unitów) były różnice zdań w kwestii najkorzystniejszych strategii propagowania prawosławia, do jakich doszło między biskupem Smaragdem i metropolitą Józefem Siemaszką. Biskup Smaragd samowolnie, bez zgody Świątobliwego Synodu Rządzącego, podjął w eparchii połockiej akcję natychmiastowego nawracania unitów, przez co stracił zaufanie Synodu. Władze carskie wychodziły bowiem z założenia, że skuteczniejszą taktyką w sprawie pozyskiwania wiernych spośród unitów będzie długofalowa akcja propagowania prawosławia, usuwania z obrządku unickiego elementów łacińskich.
W eparchii połockiej biskup Smaragd zainicjował odbudowę soboru w kompleksie monasteru Przemienienia Pańskiego i św. Eufrozyny. Przed wyjazdem z Połocka biskup Smaragd został podniesiony do godności arcybiskupiej. W 1836 objął katedrę mohylewską, na której również działał na rzecz likwidacji unii.
W 1840 przeniesiony na katedrę charkowską, zaś po roku - na astrachańską. W 1844, z powodu negatywnego wpływu klimatu Astrachania na jego zdrowie, poprosił o przeniesienie na inną katedrę, trafiając do eparchii orłowskiej. We wszystkich eparchiach zajmował się budowaniem nowych cerkwi, prowadził również pracę misyjną.
W 1858 przeniesiony do eparchii riazańskiej.