Kościół Najświętszej Marii Panny Różańcowej w Pabianicach – rzymskokatolicka świątynia wzniesiona w pabianickiej dzielnicy Nowe Miasto. Należy do parafii Najświętszej Marii Panny Różańcowej w Pabianicach Posługę duszpasterską pełnią księża ze Zgromadzenia Misjonarzy św. Wincentego a Paulo.
thumb|300px|Wnętrze kościoła
Historia Kościół został zaprojektowany w 1897 roku przez Tadeusza Markiewicza, budowano go od 1898 do 1903 roku, konsekrowano w 1903 roku.
Kalendarium 1897 r. – przeznaczenie gruntu przy ul. Zamkowej pod budowę nowego kościoła; 1898 r. – zawiązanie Komitetu Budowy Kościoła wrzesień 1898 r. – początek prac budowlanych; 24 maja 1900 r. – poświęcenie fundamentów i wmurowanie kamienia węgielnego (ks. prałat Edward Szulc, ówczesny proboszcz parafii św. Mateusza); 20 grudnia 1900 r. – po raz pierwszy odprawiona msza św. - pomimo nadal trwających prac budowlanych; 20 grudnia 1903 r. – poświęcenie powstającej świątyni przez ks. Jana Śliwińskiego, prałata kapituły włocławskiej); 1904 r. – wzniesienie wież; 1 stycznia 1906 r. – erygowanie parafii Najświętszej Marii Panny Różańcowej; 1910 r. – instalacja trzech dzwonów na wieżach (zrabowanych później przez Niemców w 1916 r.) 1911 r. – powstanie ołtarza głównego (ufundowanego przez Bractwo Różańcowe); 1919 r.