Walenty Zieliński (ur. 23 lipca 1877 w Łążynie, zm. w 14 lipca 1947 w Toruniu) – major artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, rolnik, literat.
Życiorys Urodził się 23 lipca 1877 w Łążynie, w ówczesnym powiecie lipnowskim guberni płockiej, w rodzinie ziemianina Józefa i Elżbiety z Wysłouchów. Był wnukiem Gustawa Zielińskiego. Do 1914 redagował pismo „Wieś i Dwór”.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej, a następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji. 1 czerwca 1921 pełnił służbę w Biurze Prezydialnym Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był 1 Pułk Artylerii Polowej Legionów. Później został przeniesiony do rezerwy i przydzielony w rezerwie do 1 pap Leg. w Wilnie. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 58. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 8 Dywizjonu Artylerii Konnej w Białymstoku. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Włocławek. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.
Zmarł 14 lipca 1947 w Toruniu.