Władysław Kulesza (ur. 24 marca 1888 w majątku Gizowszczyzna na Wołyniu, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – sztab-rotmistrz Armii Imperium Rosyjskiego, pułkownik kawalerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Hieronima i Elżbiety de Mezer, urodzony 24 marca 1888 w majątku Gizowszczyzna w ówczesnym powiecie starokonstantynowskim guberni wołyńskiej. W 1909 uzyskał świadectwo dojrzałości w szkole realnej w Odessie. 19 sierpnia 1909 wstąpił do Szkoły Kawalerii w Jelizawietgradzie, a po jej ukończeniu w 1911, w stopniu podporucznika, uzyskał przydział do 12 pułku ułanów armii rosyjskiej. 23 września 1914 awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 19 sierpnia 1914. Do listopada 1917 brał udział w walkach na froncie Wołyńskim, Rumuńskim, a także na Bukowinie. 28 maja 1916 kontuzjowany koło Tarczyna. W styczniu 1918 „wyszedł z grupą Polaków do 3. Polskiego Pułku Ułanów" (rozkaz pułkowy nr 11). W latach 1918–1921 walczył w szeregach 14 pułku ułanów jazłowieckich. Po zakończeniu wojny z bolszewikami został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 64. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1923 pełnił służbę na stanowisku dowódcy I dywizjonu – zastępcy dowódcy 14 pułku Ułanów Jazłowieckich.