Pierwszy zespół, kierowany przez Stanleya Thorpe'a. skonstruował karabin EM-1. Była to konstrukcja w układzie bullpup, o zasadzie działania zapożyczonej z niemieckiego, eksperymentalnego karabinu StG45 (odrzut zamka półswobodnego hamowanego rolkami). Karabin EM-1 miał mieć komorę zamkową i większość części tłoczonych w celu obniżenia kosztów produkcji. Poza wersją kalibru .280 powstały także wersje kalibru 7,92 × 33 mm Kurz (skonstruowana przez inż. Romana Korsaka) i 7,92 × 57 mm (skonstruowana przez kpt. inż. Kazimierza Januszewskiego). Prace nad karabinem EM-1 przerwano z powodu trudności z wykonaniem wytłoczek komory zamkowej.
Konkurencyjny zespół kierowany przez kpt. inż. Kazimierza Januszewskiego (używającego nazwiska Stefan Keneth Johnson) skonstruował karabin EM-2. Podobnie jak EM-1, był to karabin zbudowany w układzie bullpup, ale zasada działania automatyki była oparta na odprowadzaniu gazów prochowych przez boczny otwór w lufie. EM-2, podobnie jak EM-1, miał strzelać amunicją kalibru .280.
Prace nad EM-2 zakończyły się pod koniec 1948 i w roku następnym rozpoczęto testy nowej konstrukcji.