Pokój i rozejm Boży () – zespół konwencji ogłoszonych przez średniowieczny Kościół rzymskokatolicki dla przeciwdziałania zbrojnej przemocy feudalnej. Pokój Boży, wprowadzony po raz pierwszy przez synod w Charroux w 989 r.The Peace of God and the Truce of God , roztaczał ochronę nad określonymi kategoriami osób słabszych lub bezbronnych (od duchownych poprzez kobiety, dzieci i starców po chłopów, kupców i podróżnych) oraz obiektami (kościoły, klasztory, młyny, promy, domy, siedziby sądów itp. p. azyl)Katarzyna Sójka-Zielińska, Historia prawa Warszawa 2000, s.159. Rozejm Boży, dzieło katalońskiego benedyktyna Oliby, opata Ripoll i biskupa Vic, ustanowiony w 1027 na synodzie w Toluges (dziś Toulouges) w hrabstwie Roussillon (), wyznaczał natomiast ramy czasowe bezwzględnego zawieszenia broni: od środy wieczorem do poniedziałku rano, później również w całym okresie adwentu i wielkiego postuMaciejewski, Historia powszechna ustroju i prawa, 3. wyd., Nb 197, Warszawa 2007.. Instytucja Pokoju i Rozejmu Bożego była stosowana do końca XIII w. przez papieży i synody biskupie w celu ograniczenia wojen feudalnychOficjalną sankcję Treuga Dei otrzymał w 1095 na Synodzie w Clermont. Sobory Laterańskie z lat 1123, 1139 i 1179 wprowadziły dalsze jego rozszerzenie. Obowiązywał łącznie przez 230 dni w roku.