Autobusy wyjechały ponownie na ulice Pesztu w 1921 r. Trudności paliwowe spowodowały, że były to wozy akumulatorowe. W 1923 r. powstała spółka zarządzająca autobusami – Székesfővárosi Autóbusz Üzem (SzAÜ, Stołeczne Zakłady Autobusowe). Rok później autobus pojawił się też w Budzie: linia kursowała z pl. Vörösmarty (stacja końcowa linii metra M1) przez Most Łańcuchowy i tunel pod Wzgórzem Zamkowym do Krisztinaváros (koło Dw. Déli) Imre Gall, A buapesti Duna-hídak, rozdz. A Széchenyi Lánchíd, data dostępu 2011-10-23. W 1925 r. miasto miało już 37 wozów (wszystkie węgierskie – z MÁVAG-u i z zakładów „Rába” w Győr).
Z powodu rosnącej liczby autobusów, w 1928 r. działalność SzAÜ wspomogła spółka Budapesti Autóbuszközlekedési Rt. (Budapeszteńska Komunikacja Autobusowa S.A.). Dwa lata później zarząd nad autobusami przeszedł w ręce BSzKRt, która m.in. likwidowała linie tramwajowe w wąskich uliczkach na przedmieściach i wprowadzała tam autobusy. Wymieniała też wozy z silnikami benzynowymi na tańsze z silnikami dieslowskimi. W 1937 r. oficjalną barwą budapeszteńskich autobusów stał się kolor niebieski boków i biały (później szary) dachów.