Po tym epizodzie Bridgetower powrócił do Londynu, gdzie kontynuował karierę muzyczną, a także zaczął nauczać. 4 października 1807 r. został wybrany do Królewskiego Stowarzyszenia Muzyków, był też członkiem Trinity Hall, uzyskując tam w czerwcu 1811 r. tytuł Bachelor of Music. Występował z orkiestrą Królewskiego Towarzystwa Filharmonicznego. W 1816 r. ożenił się z Mary Leech Leeke. Później dużo podróżował, zwłaszcza do Włoch, gdzie mieszkała jego córka.
Zmarł w 1860 r. w Peckham w południowej części Londynu, pozostawiając po sobie 1000 funtów, które zapisał siostrze zmarłej żony. Jego szczątki spoczywają na cmentarzu w Kensal Green. Dom, w którym mieszkał do śmierci został wyburzony w roku 1970.
Własne kompozycje Bridgetowera obejmują Diatonica amonica na fortepian, opublikowane w 1812 r. w Londynie, oraz Henry: A voice na głos średni i fortepian. Listę jego dzieł można znaleźć w Black Music Research Journal, Vol. 10, Nr 2, Fall 1990, w artykule Dominique-René de Lerma.
Postaci Bridgetowera poświęcony był krótkometrażowy film A Mullato Song z 1996. Grali go Everton Nelson jako dorosłego i Cole Mejas jako dziecko. Pojawia się też w Wiecznej miłości z 1994 r. W 2009 r.