Michaił Wasiljewicz Szatow, ros. Михаил Васильевич Шатов (ur. 5 lipca 1920 r. we wsi Naryszkino w guberni riazańskiej, zm. 22 października 1980 r. w Nowym Jorku) – radziecki wojskowy, oficer Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej, a następnie dowódca pododdziału ochronnego głównodowodzącego Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej, emigracyjny działacz, wydawca i publicysta antysowiecki, bibliograf.
Życiorys Urodził się jako Piotr W. Kasztanow. Ukończył instytut, a następnie szkołę wojskową. Służył we flocie wojennej Armii Czerwonej. Był prawdopodobnie oficerem artyleryjskim na okręcie wojennym. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., służył w wojskach pogranicznych. Na pocz. 1942 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał krótko w obozie jenieckim. Wstąpił do nowo formowanej Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej (RNNA). Uczestniczył w walkach z partyzantami, będąc kilkakrotnie ranny. Od 1943 r. służył na Zachodzie. Pod koniec 1944 r. przeszedł do nowo formowanych Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Otrzymał stopień kapitana. Objął dowództwo pododdziału ochronnego gen. Andrieja A. Własowa, zaś w styczniu 1945 r. został dowódcą ochrony sztabu Sił Zbrojnych KONR. Awansował do stopnia majora.